Na 17 jaar neemt Caroline van der Meulen afscheid van ElkWelzijn. Als oprichter van het Steunpunt Mantelzorg was zij jarenlang een vertrouwd gezicht voor veel inwoners in Culemborg die zorgen voor een naaste.
Vanaf 2009 bouwde Caroline het steunpunt stap voor stap op. Met aandacht, kennis en vooral veel persoonlijke betrokkenheid. “Ik heb altijd vanuit mijn hart gewerkt en zo heb ik wat voor anderen kunnen betekenen.”
Tekst: Frans Huber, foto: Milou Oomens
Toen Caroline begon, was er in Culemborg nog geen ervaring met een steunpunt voor mantelzorgers. Ze startte met de cursus Omgaan met dementie, nam het Alzheimer Café over en zocht actief contact met huisartsen, thuiszorg, het Sociaal Team en de wmo. Zo wist ze mantelzorgers te vinden en persoonlijk te ondersteunen. Vooral de huisbezoeken waren voor haar belangrijk. “Je ziet pas echt wat er speelt als je bij mensen aan tafel zit.”
De grootste groep waar zij mee werkte, waren mensen die zorgen voor iemand met dementie. Lange tijd werkte Caroline alleen, met een kleine aanstelling. “Dan moet je keuzes maken. Je pakt vooral op wat het meest op je pad komt.
“Ik had geen vast plan, maar kreeg alle ruimte om te doen wat nodig was. Door huisbezoeken en gesprekken leerde ik mantelzorgers echt kennen. Van daaruit kon ik verder bouwen.”
Meer ondersteuning voor mantelzorgers
De afgelopen jaren groeide de aandacht voor mantelzorg binnen ElkWelzijn. Er kwamen collega’s bij voor jonge mantelzorgers en mantelzorgers met een migratieachtergrond. Ook kwam er een mantelzorgconsulent bij, Jolanda Slobbe.
Er ontstonden mooie initiatieven vanuit inwoners zelf, zoals de steungroep voor mensen met niet-aangeboren hersenletsel. En er kwam meer ruimte voor respijtzorg: tijdelijke ondersteuning zodat mantelzorgers even op adem kunnen komen, bijvoorbeeld met respijtmaatjes of bij Memmekoar in de Salaamander.
Caroline ziet dat als een grote winst. “Zoals de mantelzorgondersteuning nu is opgezet met meerdere collega’s en initiatieven, kan ElkWelzijn mantelzorgers een sterke basis bieden voor de toekomst.”
Individuele steun
Tegelijkertijd ziet Caroline dat de druk op mantelzorgers steeds groter wordt. “Door vergrijzing, minder professionele hulp en ingewikkelde regels. Die stress is soms zwaarder dan de zorg zelf.” Juist daarom vond zij het belangrijk om mensen individueel te ondersteunen. Luisteren, vragen stellen en samen kijken hoe het voor iemand vol te houden blijft.
“Mensen kiezen er niet voor om mantelzorger te worden. Maar je kunt wel kijken hoe je het zo inricht dat het voor jou dragelijk blijft. Dat mensen daar echt iets aan hadden, maakt me trots.”
Een luisterend oor
Caroline merkte dat veel mantelzorgers moeite hebben om hulp te vragen. “Ze willen vaak niet alles delen wat er speelt in de intimiteit daarvan. Een luisterend oor kan al veel spanning wegnemen. Dat ik daarna toch even mocht meelopen in zo’n kwetsbare situatie vond ik heel bijzonder.”
Terugkijken met warmte
Het werk was niet altijd gemakkelijk. “Niet alles lukte. Zo heb ik geprobeerd een project op te zetten om het netwerk rondom mantelzorgers te versterken, maar dat kwam niet van de grond.: Ook werkte ze lange tijd alleen. “Zo in mijn uppie, dat was soms moeilijk.” Toch kijkt ze met warmte terug: “Zoals het nu is, ga ik dit heel erg missen.”
